Urlopowe przemyślenia

Wakacje są idealnym momentem, by oderwać się od codzienności i zastanowić nad kilkoma rzeczami.

Tegoroczne też przyniosły nieco przemyśleń i cóż… są chyba zapowiedzią zmian?

Przede wszystkim odpoczęłam po maratonie pierwszej połowy roku. Nowe miejsca. Nowe bodźce. Zachwycająca okolica. I przede wszystkim brak tych wszystkich, codziennych obowiązków podziałały jak najlepsze lekarstwo. Udało się zepchnąć umysł ze starych torów, wyeliminować zakorzenione lęki i naładować baterie. I znaleźć kilka pięknych miejsc, gdzie będę chciała wrócić.

Wyrwanie się z codzienności przyniosło też kilka decyzji i pomysłów na zmiany.

Po prawie dwóch latach odstawiam SSRI (antydepresanty). W sumie nie wiem, czy mają na mnie jakiś wpływ, czy to tylko efekt placebo. Ale po prostu chcę się nauczyć radzić sobie bez nich. Poszukać odpowiedzi w psychologii poznawczej, zaprząc mój mózg do pracy według moich zasad. Wykorzystać kilka trików, by ułatwić sobie mierzenie się z rzeczywistością. Nie chcę całe życie bazować na czymś zewnętrznym wobec mnie. Chcę zdobyć nowe umiejętności, które mi to życie ułatwią i które będzie można zastosować w każdej sytuacji. I nauczyć się z nich korzystać, gdy przyjdzie taka potrzeba.

SSRI mnie rozleniwiało. Nie robiłam nic, bo przecież magiczna pigułka załatwi za mnie wszystko i świat stanie się dobry, przyjazny i do życia. Nie zauważyłam, że tkwienie w tym samym nic nie zmienia. Nie zauważyłam, że magiczne pigułki szczęścia nie istnieją. Nie zauważyłam, że oddanie decyzji jak wygląda moje życie w ręce czegoś innego jest ślepą uliczką.

Na razie działa i nawet są pierwsze sukcesy. Logiką i statystyką zabijam rodzące się emocjonalne bzdury 🙂 Zobaczymy na ile starczy sił.

Drugą ważną zmianą – też zresztą opartą o psychologię poznawczą – jest zmiana postrzegania siebie w kontekście spektrum autyzmu. Podkreślanie różnic nie przynosi nic, poza narastającym poczuciem odosobnienia, inności i odrzucenia. Chcę poszukać tego co łączy. Jeszcze nie mam pomysłu jak, ale pewnie niedługo coś się urodzi.

I wreszcie finalnie – po trzecie – tegoroczny eksperyment z okiełznywaniem sensoryzów został uwieńczony częściowym sukcesem. Nie żeby nagle przestało mi być za gorąco lub bym pokochała te wszystkie dźwięki, które wwiercają mi się w mózg powodując eksplozję w pół sekundy. Ale sama zmiana nastawienia okazuje się gigantyczną zmianą.

Stopniowa aklimatyzacja do upałów, przeprowadzona spokojnie, systematycznie i zgodnie z przemyślanym planem, przyniosła większą wytrzymałość na ciepło. To nie jest tak, że nagle przestało mnie odcinać, gdy jest upał. Dalej tak się dzieje. Ale zniknęło to poczucie zamknięcia w więzieniu, w klatce, gdy na zewnątrz jest ciepło. Przestałam rezygnować z tego co kocham, co przekładało się na smutek i frustrację. Bo szukam możliwości by jednak wyjść z domu – może do lasu, może w połączeniu z pływaniem w jeziorze, gdzie się schłodzę, może tylko na basen lub po zachodzie słońca. W każdym razie wraz z podejmowaniem prób i aklimatyzowaniem się do warunków cieplnych, pojawiło się przekonanie, że dam sobie radę. I faktycznie tak się dzieje. Z nadwrażliwości sensorycznej zniknęła cała warstwa emocjonalna – związana z poczuciem „pokrzywdzenia” upałami, niezadowoleniem z pogody, panicznym śledzeniem prognoz – a kiedy będzie chłodniej?, uwięzienia w domu i przewidywania tego co najgorsze gdy tylko z niego wyjdę. Przestałam się bać upałów. Przestały mnie straszyć i ograniczać.

To jest dla mnie chyba największe zaskoczenie. Zawsze mi się wydawało, że sensoryzmy są nie do ruszenia. A tu proszę…

Plan na najbliższe miesiące – psychologia poznawcza. Może tam są ukryte te wszystkie rozwiązania, których tak usilnie szukam? Jeśli tak, to Panie Mózgu będziesz miał przesrane 🙂