Pustka

Przyszła znikąd i została.

Tak jakoś nagle. Najpierw uchwytne napięcie.  Potem shutdown. Poczucie niemocy. Nicość w żyłach pompowana w górę i na dół.

Wyglądam przez okno i widzę to samo. Oglądam świat który pędzi ku samozagładzie.  Gorące słońce, powodujące zawroty głowy i kołatanie serca. I niechęć do robienia czegokolwiek.

Zmęczenie, ponad miarę.  Niechęć.  Bezsens.  Najtrudniejszy w tym wszystkim.  Kiedy nie wiem po co w ogóle coś robię.  Gdy tracę cel. Umierają idee i wielkie pomysły. Rozbijają się o formalności,  bzdurne przepisy, ludzką głupotę.

Kiedy wszystko się sypie, nic nie wychodzi. Wkurzające drobiazgi. Wielkie sprawy. Wszystko na nie. Trzeba zaczynać od nowa.  Tylko czy mi się jeszcze chce?

Kiedy po raz kolejny uświadamiam sobie jak bardzo ten świat nie jest mój.

I że nigdy mój nie będzie.