Stawanie na nogi

Kiedy antydepresanty zaczynają w końcu działać.

Powolutku, pomalutku świat wraca do normalności. Serotoninka krąży radośnie w żyłach, rzeczywistość staje się do zniesienia i coraz więcej rzeczy zaczyna cieszyć.

To co wiem, to to, że sama sobie trochę zawaliłam. Wiem, że muszę odpoczywać więcej niż inni – potrzebuję oderwania od świata, wejścia w swój, aspergerowy. To się nie udało, bo dwa zaplanowane wyjazdy w góry zwyczajnie nie wyszły – z powodu choroby i z powodu pogody. Brakło więc równowagi, a obowiązków nie ubyło. Zajechałam się, zupełnie tego nie zauważając.

Z drugiej strony pojawia się pytanie o depresję sezonową. Zimy zawsze są ciężkie, więc może taki mój urok, że brak słońca wpędza mnie w mroczniejsze zakamarki duszy? Może to kwestia braku światła, zimna i powszechnej chęci zakopania się pod kocyk? To muszę obserwować, bo odpowiednia dawka antydepresantów na jesieni mogłaby zapobiec takim zimowym załamaniom.

Plusem z tej sytuacji jest to, że w końcu ktoś nauczył mnie relaksacji metodą Jacobsona (bardzo polecam wszystkim zestresowanym) i (jeszcze nie do końca, ale już trochę) uświadomił, że moja ocena wydarzeń i rzeczywistości jest tylko oceną, a nie prawdą absolutną. I że mój wspaniały mózg często wywodzi mnie na manowce, tworząc czarne wizje przyszłości i najgorsze wersje przyszłych zdarzeń. Uczę się za tym nie podążać i myśleć bardziej pozytywnie – no bo czemu ma się nie udać, jak zazwyczaj się udaje?

Będzie dobrze.