Presja

Przepis na katastrofę.

Po krótkim odpoczynku powoli świat wraca do normy. Panika chwilowo zniknęła, zniknęły też obezwładniające upały. Cieszę się deszczem i chłodem i staram się utrzymywać równowagę, by znów nie rzucić się w wir pracy i obowiązków. Nie zawsze jednak jest to łatwe, bo znikąd pojawia się ona – presja.

W sumie wiem, że sama ją na siebie nakładam. W sumie to nie chcę tego robić, bo nie powoduje nic dobrego. Ale, w sumie to nie wiem jak tego nie robić. Nie wiem też skąd się bierze i dlaczego, jeżeli znam jej wpływ i chcę jej uniknąć?

Presja nie jest niczym dobrym. To perfekcjonizm, by wszystko było zrobione doskonale i bez skazy – a jak wiadomo tak się ze wszystkim nie da. To poczucie, które towarzyszy każdej czynności – ma być idealnie, ma być wspaniale, ma być cudownie. Gdy tak nie jest, gdy coś nie wyjdzie – frustracja. Łatwo się poddać i odmówić dalszej walki o zwyczajność i bylejakość, tam gdzie są one dopuszczalne. I wylądować z meltdownem, psychicznym załamaniem, na wiele dni, sarkając na beznadziejność świata i niedopasowanie.

Presja w moim wykonaniu ma dodatkowy koloryt. Odpuszczanie nie jest łatwe, szczególnie wtedy, gdy nawet przyjemności stają się obowiązkami. Gdy samo zaplanowanie czegoś przesuwa to z kategorii „chcę” do kategorii „muszę o tej i tej godzinie i tym i tym dniu”. Tylko jak wtedy odpoczywać, korzystać z przyjemności i oddawać się rozrywce? Gdy stają się one rzeczami do odfajkowania na liście? Pisałam tym już wcześniej.

Co ciekawe na wakacjach umiem się przełączyć w tryb urlopowy nic nie muszę. Być może pomaga zmiana miejsca zamieszkania, oderwanie od codziennych obowiązków i nowe bodźce. Jednak jak tylko wracam do domu włącza się presja i zapieprz. Momentami potrafi tak mnie zdominować, że wierzę, że nie mogę wyjechać nawet na kilka godzin, bo świat się zawali – przecież mam tyle do zrobienia! W efekcie tkwię w tym samym, kręcę się w myślowym kołowrotku non stop, próbując załatwić wszystkie zaległości i wreszcie mieć chwilę by odpocząć. Jednak to złudne wrażenie – nie przeczytam wszystkich zaległych książek (wciąż piszą nowe!), nie posprzątam raz a dobrze (bo zaraz zrobi się syf od nowa) i nie załatwię wszystkich urzędowych spraw, bo w przyszłym miesiącu będzie znów trzeba ganiać po urzędach. Presję czuję nawet, by napisać coś na blogu – przecież dawno nie pisałam. TRZEBA.

Ta presja mnie męczy. Ale najbardziej wkurzające jest to, że sama ją na siebie nakładam. Dlaczego? Bo tak mnie nauczono? Bo ceni się zapieprzanie, a nie odpoczywanie?

Jak się wysiada z wagonika z napisem MUSISZ?