Kim jestem?

Bo przez 45 lat myślałam, że kimś innym.

To, co z pewnością zrobiła mi ostatnia diagnoza (ADHD) to powrót pytania o tożsamość. Kim jak naprawdę jestem? Przez 40, 45 lat myślałam że kimś innym. Teraz się okazuje że nie. Że to były tylko role, społeczne ustalenia, wpisywanie się w obowiązujące schematy, dopasowywanie do main streamu. Żyć jak inni było łatwiej – rodzina, znajomi, telewizja i seriale mówiły mi jak powinnam wyglądać, co robić, czym się interesować. Ale nie wspominały że robiąc to, robię sobie krzywdę, bo nikt tego nie wiedział. Nawet ja.

Teraz nie wiem już nic. Kryzys tożsamości? Człowiek, który przez 45 lat budował swój wizerunek, teraz nagle staje przed lustrem, które pęka. Nic się w nim nie odbija, bo wszystko okazało się fałszem. Nie jestem tym za kogo się uważałam. Nie należę do społeczności, do której myślałam że należę. Nie należę też do tej nowej – bo z jednej strony jestem neofitą, a z drugiej nie okrzepłam jeszcze w swojej nowej tożsamości na tyle, by móc spełnić jej wymagania. Jestem czymś rozpiętym pomiędzy, co nie da się przypisać do niczego. Jestem niczym. Niepsującym elementem dla którego nie ma miejsca. Mgłą, która jest wszędzie, ale nie da się jej uchwycić. Tak samo siebie nie potrafię uchwycić.

Diagnoza Zespołu Aspergera / spektrum autyzmu potrzepała mnie mocniej. Na lata. Może dlatego że się jej w ogóle nie spodziewałam. Ale i tak po raz kolejny staje przed pytaniem kim ja właściwie jestem? Jaki jest sens mojego życia? Czy jutro będę kimś innym? Czy dostanę kolejną etykietkę za 3 czy 4 lata i znów się okaże, że ja, to jednak nie ja?

Niby wiem, że to nic nie zmienia. Niby wiem, że ADHD kompensuje mi aspergerowe braki i dzięki temu jest mi łatwiej robić wiele rzeczy. Ale jestem zmęczona sobą. Tym ciągłym poszukiwaniem, tymi pytaniami bez odpowiedzi. Tymi odpowiedziami, które pojawiają się 30 lat za późno. Kryzys wieku średniego. Nie widzę sensu. Nie widzę celu. Jestem już znużona tym wszystkim co mnie otacza. Już chcę, żeby się skończyło. Nie wyobrażam sobie kolejnych 40 lat w charakterze elementu układanki, niepasującego do niczego.