Podzielony świat

Mój świat dzieli się na ten aspergerowy, gdzie jestem u siebie i na ten neurotypowy, który mnie zamęcza.

Od diagnozy spektrum autyzmu dzielę swoje życie na dwa światy.

Jeden, to świat zorganizowany według aspergerowych reguł, przeznaczony dla osób w spektrum autyzmu. Jest w nim cicho i spokojnie. Czas nie goni, obowiązki realizuje się wtedy, kiedy można i zawsze znajdzie się wystarczająco czasu na odpoczynek. Sporo w nim przyrody i kontaktu z Naturą. Są książki i czas na czytanie; za to nie ma ludzi.

Świat neurotypowy, czyli nasza właściwa rzeczywistość, to coś wręcz przeciwnego. Szybkość działania, kreatywność, zmiana, codzienna gonitwa, wszystko z zegarkiem w ręku i w otoczeniu grupy ludzi. Pogawędki przy kawie, lancze, brancze i inne squancze, wieczorne, tłumne imprezy, ale też wizyty w urzędach, dziwne zasady (niekoniecznie sensowne) i wszystkie wypada i należy jakie znam od dziecka.

Szybko więc świat neurotypowy zaczyna mi się kojarzyć ze wszystkim co negatywne. To świat pełen musisz, niezrozumiałych reguł, braku tolerancji dla inności i niebezpiecznych zagrywek, ukrytych pod miłym uśmiechem i przekonującym gestem. Miejsce, gdzie każdy jest dla mnie zagrożeniem, bo nie wiem jakie ma intencje, a moja naiwność bywa wykorzystywana. Muszę więc cały czas szukać, czy coś nie ma drugiego dna. Nie zawsze umiem je znaleźć, nawet jeżeli jest.

Każda wycieczka do świata neurotypowego to stres, nadmiar bodźców i niepokój, bo trzeba będzie znów robić coś, czego nie rozumiem, nie umiem, nie chcę. Za działaniami szybko idą też emocje – jak można polubić coś, co regularnie doprowadza mnie do załamania psychicznego (meltdownu)? Jak zaakceptować te wszystkie procedury, które muszę wykonywać, chociaż wcale nie chcę? Ile można się dopasowywać do tego co bezsensu i nielogiczne, ale społecznie słuszne? Jak bardzo mam trzymać na dystans ludzi i skąd mam wiedzieć, że nie zrobią mi krzywdy? Czy to, co do mnie mówią jest prawdą? A może sobie ze mnie kpią?

Przebywanie w neurotypowym świecie jest jak przebywanie w strefie śmierci w Himalajach. Zostań choć chwilę za długo, a braknie ci sił by wrócić.

Podzielenie świata na dobry (mój) i zły (nie mój) z automatu powoduje kolizję. Wiadomo, chciałoby się przebywać w tym dobrym, bo po co się męczyć ze złym? Urasta on do rangi wielkiego straszaka; czegoś, co zaczyna przerażać samą koniecznością wejścia tam, bo niesie ze sobą głównie negatywne doświadczenia.

Problemem jest jednak to, że z powszechnie obowiązującej rzeczywistości nie można się wypisać. Trzeba w niej żyć.

Być może pomogłoby scalenie obu światów w jeden, ale zastanawiam się czy chcę to robić. Rzeczywistość neurotypowa zniszczy piękno mojej, aspergerowej rzeczywistości, wejdzie do niej z buciorami, krzykiem i rozwrzeszczanym tłumem, a ja nie chcę skazić mojego idealnego miejsca dla życia. Nie chcę by cierpiało tak, jak ja cierpię za każdym razem, gdy muszę zmierzyć się z rzeczywistym światem.

W efekcie przebywam w rzeczywistości tak rzadko jak się da; wpadam tylko by załatwić co mam załatwić i nie zatrzymuję się ani chwili dłużej niż trzeba. Nie spotykam ludzi, uciekam przed przelotnymi kontaktami i tylko myślę, by wrócić do siebie. Czasem odpuszczam, by nie musieć wystawiać nosa z mojego bezpiecznego otoczenia.

Czy to dobrze? A może nie?