W depresyjnym dołku

Pani Depresja miała odpuścić nieco, a ona wcale nie zamierza… (?)

W sumie to nie do końca wiem co mnie tak zmiotło miesiąc temu. Z jednej strony coś się skończyło i trzeba było wrócić do codzienności. Z drugiej, nie wyszły wszystkie wyjazdy, które miały mi dać chociaż chwilę złapania oddechu – zawsze wydarzało się coś, co wymuszało zostanie w domu. Te nagłe i niespodziewane wydarzenia mają też dla mnie drugi skutek – upiornie szybko wzrasta mój lęk przed nieprzewidywalnym; tym co nie ma prawa się zdarzyć, a jednak się dzieje. Na efekt nie trzeba długo czekać, bo życie w ciągłym napięciu nie prowadzi do niczego dobrego.

Szukam w pamięci co spowodowało ten stan i nie do końca potrafię zlokalizować trigger. Trochę było to z pewnością życie na energetyczny kredyt, wymuszone realizacją dużego zadania. Trochę zapewne rozczarowanie próbami ogarnięcia otaczającego świata, które nijak nie chciały go uporządkować – entropia rosła. Okazało się, że wiele rzeczy po prostu nie umiem robić, a jedną z nich jest życie z ludźmi. Nie da się tego nauczyć.

Mam wrażenie że skończyła mi się też nadzieja na lepsze. No bo ile można czekać, aż poczynione zmiany przyniosą skutek?

Wycięły mnie – tradycyjnie – lipcowe upały.

Kolejny raz okazało się też, że nie umiem prosić o pomoc. Odechciało mi się próbować znowu, gdy dostałam odpowiedź, że za dwa tygodnie, a te dwa tygodnie trwają już miesiąc. Pewnie to ja powinnam się odezwać i przypomnieć, ale jakoś nie mam siły ani ochoty. Dla mnie jest oczywiste, że ta prośba pozostaje aktualna i zostanie zrealizowana, gdy znajdzie się czas.

Finalnie – dotarło do mnie że dla nas, ludzi dorosłych ze spektrum autyzmu – nie ma nic. Im bardziej zgłębiam temat, tym bardziej mnie to przeraża. 2% ludzkości na świecie jest olewane przez medycynę i psychologię. Na studiach uczy się, że spektrum autyzmu oznacza, że ktoś jest tak pogrążony w swoim świecie, że nie ma ochoty i czasu na kontakty ze światem rzeczywistym. I że nie chce tych kontaktów mieć (buhahahaha!). Testy, podobno badające pierwotne dla wszystkich ludzi kategorie psychologiczne, takie jak temperament, nie nadają się dla autystów. Testy osobowości – nie nadają się dla autystów. Psychologowie na szkoleniach o autyzmie opowiadają bujdy o szczepionkach.

Autyzm to kurwa jakaś tajemna wiedza jest. A wystarczyłoby posłuchać tych co się znają na tym od dziecka.

Myślałam, że coś można z tym zrobić: stworzyć narzędzia do badań, edukować, pokazywać inną twarz spektrum autyzmu, pokazywać mocne strony i potencjał, nie tylko wytykać trudności; uczyć tolerancji i otwartości na nieco inne zachowania.

Teraz mam wrażenie, że to była mrzonka. Że ilość pracy do wykonania jest taka, że nie da się tego ogarnąć. Ani w pojedynkę, ani w wiele osób. Że tak naprawdę to nic nie zmieni, jeśli przyszłym psychologom na studiach opowiada się takie pierdoły o spektrum. Że serwuje im się wiedzę sprzed 30 lat, a głos samych zainteresowanych ginie w tym wszystkim, bo nie są psychologicznym autorytetem. Że to neurotypowi cały czas mówią nam czym spektrum autyzmu jest, a czym nie i robią te według własnych interpretacji i na własne wyczucie.

Jestem zmęczona.